5 Απρίλιος 2009

Διαβάστε περισσότερα. Διαβάστε περισσότερα(Διαβάστε περισσότερα, Διαβάστε περισσότερα) Διαβάστε περισσότερα.

Διαβάστε περισσότερα, Διαβάστε περισσότερα, Διαβάστε περισσότερα, αυτό κρατά μια πραγματικά ιδιαίτερη ανάμνηση για μένα. δεν είχα πάει ποτέ, πριν από τότε, σε μια ομάδα φτιαγμένη για να κερδίζει, μια ομάδα εργασίας με διακηρυγμένο στόχο να φτάσει στο τέλος και να σηκώσει το τρόπαιο στο βάθρο. Ήταν και η πρώτη μου εμπειρία στον διεθνή χώρο. Φαίνεται τετριμμένο, αλλά η οργάνωση της προετοιμασίας του αγώνα παράλληλα μεταξύ του ιταλικού και του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος δεν ήταν καθόλου εύκολη. Ακόμη και μερικές εβδομάδες πριν το εντός έδρας ντεμπούτο μας απέναντι στην ACH Volley Bled, εγώ και ο Team Manager Riccardo Michieletto, πήγαμε στη Βιέννη για να παρακολουθήσουμε τον αγώνα του Κυπέλλου MEVZA μεταξύ των γηπεδούχων (περιλαμβάνονται και αυτοί στην ομάδα μας) και ακριβώς ο σχηματισμός Bled…

Ευτυχώς το ταξίδι στην Πράγα (έδρα του Final Four) ήταν αρκετά εύκολο, και καταφέραμε να προκριθούμε στο φάιναλ φορ κερδίζοντας όλα τα ματς. Στον ημιτελικό συναντήσαμε τον Ματσεράτα (που μας είχε ήδη κερδίσει στο Σούπερ Καπ στην αρχή της σεζόν) και κερδίσαμε αποφασιστικά, την πρόκριση στον τελικό. Την επόμενη μέρα (il 5 Απρίλιος μάλιστα) αντιμετωπίσαμε τους Έλληνες του Ηρακλή, που απέκλεισε εκπληκτικά την Iskra Odintsovo στον ημιτελικό. Στην pre-match όλα έγιναν με τους Έλληνες φιλάθλους να βάζουν κυριολεκτικά φωτιά στην O2 Arena. Χρειάστηκε να επέμβει η αστυνομία για να ξεκινήσει ο αγώνας. Δεν μπορώ να περιγράψω τον φόβο που ένιωσα εκείνες τις στιγμές.

Μετά άρχισε το ματς και υπήρχε μόνο το γήπεδο, η μπάλα και οι δύο ομάδες να αναλύσουν και να μελετήσουν, το γύρω περιβάλλον ήταν φιμωμένο και είχε πάρει μια εξωπραγματική ατμόσφαιρα… μέχρι τους δύο τελευταίους άσσους του Kaziyski. Από εκείνη τη στιγμή δεν θυμάμαι πια τίποτα μέχρι το δείπνο στο ξενοδοχείο: Εξέτασα βίντεο και φωτογραφίες τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες που μου επέτρεψαν να ανασυνθέσω τι είχα κάνει εκείνες τις στιγμές αμέσως μετά το τέλος του αγώνα, αλλά το μόνο που έμεινε στο κεφάλι μου ήταν η χαρά και η ικανοποίηση που ένιωσα εκείνη τη στιγμή.

Αριθμός νίκης 1, η ανεξίτηλη νίκη.


Η εξέδρα μετά τη νίκη του πρώτου Champions League
μερίδιο